Kilka słów historii mate
Historia popularności napoju
sięga połowy XVII wieku, kiedy to w zamieszkane przez plemię Guarani dorzecza Parany dotarli misjonarze
jezuiccy. Odkryli oni, że ulubioną używką miejscowych były liście pewnego
gatunku wiecznie zielonego krzewu nazwanego później ostrokrzewem
paragwajskim. Ich żucie likwidowało zmęczenie, rozjaśniało umysł i łagodziło
uczucie głodu. Napary z ziela doprawiane były niekiedy poprzez dodawanie
słodkich liści stewii.
Jezuici
doceniwszy zalety napoju przyrządzonego ze sproszkowanych liści i pędów,
rozpropagowali go w Europie jako alternatywę sprowadzanej z Azji herbaty.
Założone przez nich plantacje były głównym źródłem dochodu redukcji misyjnych
aż do kasaty Zakonu w 1773 roku. Po tym wydarzeniu plantacje odeszły w
niepamięć, aż do roku 1892, kiedy to pierwszą swoją hodowlę założył w Paragwaju Frederico
Neumann. Ponownie rozpowszechnił on yerba mate tak, że stała się ona narodowym
napojem Paragwaju, Argentyny, Urugwaju i Brazylii.
Legenda głosi, że
Boginie Księżyca i Chmury przybyły zwiedzić Ziemię. Znalazły
tam jaguara, który chciał je zaatakować. Zostały jednak
uratowane przez starca, który w podzięce dostał nowy rodzaj rośliny, z którego
może przygotować „napar przyjaźni”.
 |
| źródło zdjęcia Wikipedia |
